Heast! Wos is'n des do am Balkon?!
halb gesungen, halb geschimpftDo kumm i ham von da Hackn, miad und hungrig wia a Hund,
und am Balkon steht a Kistn – und de summt, a ganze Stund'!
Da Bua sogt: „Papa, des san Bienen, des is Stadtimkerei!“
I sog: „Bua, entweder de Bienen – oder i. Oba ned olle zwei!“
Heast, heast, wos is des für a G'summ,
des geht ma ums G'nack und ums Hirn umadum!
Heast, heast, i wü mei Ruah –
und de Viecher summan dazua!
Am Montag sticht mi oane – grad ins Ohrwaschl, auweh!
Am Dienstag schreit da Hausmasta, dass er des ned vasteh';
am Mittwoch kummt de Hausverwaltung mit an Formular –
und i sog: „Jetzt bleib'n s' grad erst recht! Jetzt erst recht, na kloar!“
Wissen S', Herr Verwalter:
I hob mei Lebn lang g'mocht, wos ma andere ang'schafft hab'n.
Jetzt sitz'n do fünfzigtausend Viecher am Balkon,
de mochen, wos s' woll'n –
und es kummt Honig raus.
Bei Ihnen kummt nur Papier raus.
Oiso: Servas.
Heast, heast, wos is des für a G'summ,
des geht ma ums G'nack und ums Hirn umadum!
Heast, heast, i wü mei Ruah –
und de Viecher summan dazua!
Und im Juli kummt da Bua mit an Glasl, goldn und kloar,
mit an Lindnhonig von da Allee, de vorm Haus scho ewig woar;
i streich ma's auf a Semmel, und i sog jetzt nix mehr drauf –
nur: „Bua … nächst's Joahr stell' ma zwa auf.“
Heast, heast, des is unser G'summ,
des geht ma ins Herz und ums Hirn umadum;
heast, heast, i hob mei Ruah –
und de Bienen summan dazua.
A echte Biene geht ned unter.
PauseUnd a echter Wiener a ned.
Schrammeln, Schlussakkord