I hob mi higsetzt in de letzte Reih,
mit an Heft und vü zu vü Fragn.
Ois war fremd: Varroa, Weisel, Drohn,
und i hob ma denkt: „Des schoff i nia.“
Oba do war oana vorn, der hot gsogt:
„Jeder vo uns hot amoi so anfangt.“
Und dann steh i vor meim erstn Stock,
mit zittrige Händ und klopfndn Herz.
Und es summt ma entgegn, ois tät's sogn:
„Na geh, trau di, des is ned so schwer.“
Wos i do glernt hob, steht ned nur im Buach,
des is a Stück vo mia wordn – und des is gnua.
Mia san gstandn im Lehrbienenstand,
im Schleier, im Regn, in da Sonn.
Und de Fehler, de i gmacht hob, de san mei,
und aus jedm hob i wos mitgnomma.
Heit kimmt a Neiche und schaut mi so o,
wia i damois gschaut hob –
und i sog: „Kumm, i zoag da's.“
Wissen is wia a Woben:
ma baut's ned allo,
Zölle um Zölle, Hand in Hand,
bis ma's tragn ko.
Und jetzt steh i vor meine Stöck,
mit ruhige Händ und offenem Herz.
Und wos i weitagib, des bleibt,
länger ois a Sommer währt.
Jeder vo uns hot amoi so anfangt …