Mia stehn in da Fruah, wann no koana munter is,
mit Schleier und Rauch und an Stockmeißl in da Hand.
Mia hörn, wos de Wiesn uns erzählt,
und mia lesn d'Zeit am Flugloch, ned am Gwand.
Mia san ned vü, mia san ned laut,
oba mia san do – und mia bleibn.
Mia san Imker, mia hüatn des Summa,
mia hüatn des Lebn auf da Wiesn und im Woid.
Mia gebn ned auf, a wann's amoi stürmt,
weil a Volk, des ma liabt, ned so schnö falt.
Mia san Imker – vom Großvota her
bis zu de Kinder, de's weitertragn.
Mia san Imker – und mia san stolz drauf,
und des derf a jeder wissn und sogn.
Mia ham an Stich kassiert und an Winter valorn,
mia ham gschimpft und ghofft und wieder anfangt.
Und wann im Frühling de erste Biene fliagt,
dann woaß ma wieder, wofür ma do stand.
Ob Berufsimker oder Freizeitimkerin,
im Herzn schlogt bei uns da gleiche Sinn.
Wann's koane Imker mehr gibt,
wer schaut dann auf de Bienen?
Wer stöllt si hi, wer schaut hi,
wer hoit des Gleichgwicht im Lot?
Drum stehn mia do – Joahr für Joahr –
und gebn's weiter, so wia's immer war.
Mia san Imker, mia hüatn des Summa,
mia hüatn des Lebn auf da Wiesn und im Woid.
Mia gebn ned auf, a wann's amoi stürmt,
weil a Volk, des ma liabt, ned so schnö falt.
Mia san Imker – vom Großvota her
bis zu de Kinder, de's weitertragn.
Mia san Imker – und mia san stolz drauf,
und des derf de ganze Welt erfahrn.
Mia san Imker …
und mia bleibn.