Wo zwoa Traunen z'sammrinnan im Tål,
wo da Loser obischaut und d'Trisselwand,
do liegt a Stoa im Kurpark – stell da vor –
genau in da Mittn vom gånzn Land.
Mittn drin, mittn drin,
do, wo i dahoam bin,
summt a Bienl übers Narzissnfeld –
mittn drin in da Welt.
Im Mai, do is ois weiß wia Schnee,
de Narzissn blüahn bis åbi zum See,
mia bind'n Figurn draus, so groß wia a Haus,
und fåhrn damit am See hinaus.
Und's Bienl schaut zua und sogt: „Schee is's, gwiss –
i flieg liaba zum Almrausch – do is wos drin für mi.“
Mittn drin, mittn drin,
do, wo i dahoam bin,
summt a Bienl übers Narzissnfeld –
mittn drin in da Welt.
Da Erzherzog Johann, der håt si verliabt
in d'Anna, de Postmoasterstochter vo do;
und d'Leit sog'n, beim Bienenstånd hinterm Haus
håt er s' g'frågt – und sie håt g'sogt: „Jo.“
Und im Fasching glitzern d'Flinserl wia a Schwårm im Sonnenschein,
und d'Trommelweiber trommeln – lauter kann ka Bienenstock sein!
Mittn drin, mittn drin,
do, wo i dahoam bin,
summt a Bienl übers Narzissnfeld –
mittn drin in da Welt.
Mittn drin in da Welt.
Hol-di-o-ri-di, hol-di-o-ri-di-a-ho!